Hoe het schrijven bij mij begon

Beelden in mijn hoofd
Ik heb altijd geschreven, al was het maar in mijn hoofd. Rond mijn 14e jaar ging ik iedere avond wandelen met mijn hondje. Ik stak mijn mp3-speler dan in mijn oren en fantaseerde er lustig op los onder het wandelen. Het was net een film dat ik zag. Ik noem het beelden. Tot op de dag van vandaag is dat zo gebleven als ik naar muziek luister. Ik ben terug beginnen te lezen toen ik de film Twilight van Stephenie Meyer had gezien en hoorde dat er een boek van was. Ik was er helemaal weg van en heb de hele reeks gelezen. Omdat ik het zo leuk vond ging ik op zoek naar meer. Toen kwam de film I Am Number Four uit. Ook van een boek. Dus ben ik de reeks van Pittacus Lore ook gaan lezen. Zo kwam mijn lezen op gang. Maar ik lees alleen Young Adult boeken. Volwassen boeken boeien mij niet. Op een gegeven moment dacht ik: Ik kan dit ook. Mijn beelden vormen al een verhaal en ze blijven toch steeds terug keren.

Schrijven
In augustus 2012 opende ik een leeg Word document en begon. Omdat ik de beelden die ik al had opschreef, ging het vrij vlot. Ik werkte altijd met muziek. Ik ontdekte dat ik rust in mijn hoofd kreeg als het eenmaal neergeschreven was. Waarom heb ik dit niet eerder gedaan? Dit is nog leuk ook! Maar de vraag was: Is dit goed?
Ik ontdekte een schrijfcursus waar ik me onmiddellijk voor inschreef. Maar dit bleek geen hulp te bieden voor mijn verhaal. Ik wist nog steeds niet of ik nu goed bezig was of niet. Na de cursus kon je je eigen boek gaan schrijven, dus oefende ik wat geduld terwijl ik ondertussen verder schreef.

Aanmoediging
In april 2013 kreeg ik te horen dat ik Mody 2 had, de lichtste vorm van suikerziekte. Dat was voor mij reden genoeg om het verhaal te wissen, ook omdat ik het plots raar vond. Net toen ik het wilde deleten belde mijn vriendin. Zij heeft me ervan kunnen overtuigen om het te laten staan. Een maand later kwam ik via Facebook in contact met Mark Galenkamp. Hij schrijft gedichten en ik was meteen verkocht. Ik hield helemaal niet van dichten, laat staan het lezen ervan, maar zijn stijl was anders en eenvoudig. Hij vond mijn schrijven heel goed en moedigde me aan om door te gaan. Toch kwam ik op een gegeven moment vast te zitten. Maandenlang deed ik niets. Ik had ook geen beelden meer. Mark moedigde me toen weer aan om verder te doen en hulp te zoeken bij het schrijven want de schrijfcursus duurde me te lang. Ik kwam geen stap verder. ‘Op wat moet ik dan zoeken?’ vroeg ik hem. ‘Hoe noem je zo iemand?’
‘Een schrijfcoach,’ zei hij.

Ineens ging het snel
Na wat gegoogel vond ik iemand. Zij had het echter te druk maar verwees me door naar Alma Post. Daar heb ik de eerste tien bladzijden naar gezonden. Het verslag dat ik terug kreeg was heel verhelderend. Dit was de hulp die ik nodig had! Eindelijk kreeg ik te horen dat ik al aardig kon schrijven en beeldend ook, maar ook waar het niet goed zat. Ik kreeg terug wat zelfvertrouwen omdat ik wist dat ik nu iemand achter mij had staan en die mee keek met wat ik aan het uitspoken was. Ik heb bij haar een volledige manuscriptbegeleiding genomen. Het schrijven ging vlot maar het was toch even zoeken naar het doel van de ‘slechte’ personages. Het idee had ik, maar het waarom? Dat kwam redelijk snel. En wat mijn hoofdpersonage kan? Klopt dat wel? De opzet ervan? Ik heb een vriendin die werkt bij vaccinatieschade en zij heeft gelukkig het hele technische deel uitgelegd. Na tien weken stond versie één er. Ik had echter weer een bui om het te wissen dus vroeg Mark een kopie van mijn eerste versie om te voorkomen dat ik het deletete. Tien weken erna stond versie twee er. Na negen maanden was het boek af. Ik stuurde het op. En toen gebeurde er iets verrassends. In ruim één week tijd had ik een uitgever! Iedereen was verbaasd. Ik zelf stond versteld en kon het amper geloven.

Intussen ben ik alweer aan mijn derde boek bezig.